Üstadlardan Necip Fazıl Kısakürek’ten ilhamla soruyoruz bu soruyu. Ne olduğunu bilmeden, belki de verilecek pek çok cevabı bulunduğundan esrarını, gizini koruyan bu mefhum, bu kavram… Her an hayatımızda anlamsızlaşan bir şey olup çıkıyor.

Onu bilmek için kolumuza saatler takıyoruz, duvarlarımıza takvimler asıyoruz. Ona göre uyuyor, ona göre çalışıyoruz. Tatillerimiz, eğlencelerimiz ona ayarlı. Ve geçip gidiyor zaman…

2006′dan bu yana yazmayı unutmuş, unuttuğumu unutmuş, bunun üzerine de pek kafa yormamışım. Zaman geçip gitmiş. Yıl olmuş 2011. Sanmayın ki seyahatimden vazgeçtim. Ben vazgeçsem bile o vazgeçmez. Zamanla seyahatim de devam ediyor. Hangimizinki bitti ki…

Zengin sevincinden ne yapacağını şaşırmış:
-  Dile benden ne dilersen…..  demiş.

Derviş:
-  Bir şeye ihtiyacım yok, benim için dua et yeter… demiş.

Zengin inanamamış. 100 altından başlamış teklif etmeye… 1000 altına kadar çıkmış, ama dervişin umrunda bile değilmiş.

Israr devam edince, derviş paragöz adama sormuş:
- Senin kaç altının var?
- 100.000

Derviş tekrar sormuş:
- 200.000 altının olsun ister misin?

Adamın gözleri parlamış;
- İsterim tabii.

Derviş hafifçe gülümsemiş:
- Bak… demiş…
Senin daha 100.000 altına ihtiyacın var.
İyisi mi sen altınlarını kendine sakla,
gerisini kazanırken önüne bakmayı unutma…

demiş, gülümseyerek selâmını vermiş,  yoluna devam etmiş

Önce sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları çağırarak onlara bir sofra hazırlamış.
Hepsi oturmuşlar yerlerine. Derken tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş ve arkasından da derviş kaşıkları denilen bir metre boyunda kaşıklar.

Ermiş; “Bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz” diye bir de şart koymuş. “Peki” demişler ve içmeye teşebbüs etmişler. Fakat o da ne? Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlü döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına.
En sonunda bakmışlar beceremiyorlar, öylece aç kalkmışlar sofradan.

Bunun üzerine, “Şimdi…” demiş ermiş, “Sevgiyi gerçekten bilenleri çağıralım yemeğe.”
Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen, ışıklı insanlar gelmiş oturmuş sofraya bu defa.
“Buyrun” deyince her biri uzun boylu kaşığını çorbaya daldırıp, sonra karşısındaki kardeşine uzatarak içmişler çorbalarını.
Böylece her biri diğerini doyurmuş ve şükrederek kalkmışlar sofradan.

“İşte” demiş ermiş, “Kim ki hayat sofrasında yalnız kendini görür ve doymayı düşünürse o aç kalacaktır.
Ve kim kardeşini düşünür de doyurursa o da kardeşi tarafından doyurulacaktır.
Şüphesiz şunu da unutmayın. Hayat pazarında alan değil, veren kazançlıdır her zaman…”

Çocuk da bilgiç bilgiç cevap verdi:
- Babacığım, demek ki siz dedeme hiç acımamışsınız, bakın saçları bembeyaz.

Bağımlılık deyince aslında başka bir mesele daha geldi aklıma. Uzun zamandır görmediğim bir dostumla dün görüşme imkanım oldu. Bizler öyle çok ibadetlerle meşgul insanlar değiliz belki, herkesin kendine göre belli bir seviyede inancı, ibadeti illa ki var. Ama Ramazan ayrı bir huzur, ayrı bir tat bırakıyor insanın damağında, bunu kimse inkar etmiyor. İşte bu dostum da sigara bağımlısı biri olarak oruç tutmanın kendisini ne kadar iyi hissettirdiğinden bahsetti bana. Tabii ki sigaradan her zaman nefret etmiş biri olarak bu durum benim çok hoşuma gitti, ama o bağımlılığın ne demek olduğunu bilmediğimden ya da hep başkalarında görerek tahayyülümün, hayal gücümün ulaştığı yere kadar gidebildiğimden olsa gerek, bu sözlerin tam manasını kavrayamadım.

Yani, hem oruç tutarak sigara içmediğin zamanlarda kendini iyi hissedeceksin, hem de hâlâ sigaraya devam edeceksin… Biraz ters görünüyor, ama aslında bağımlılık böyle bir şey işte. İnternet bağımlılığı da aynen böyle. Öyle zamanlar oluyor ki internete girmediğim zaman huzur duyuyorum, iyi ki yaşıyorum, iyi ki bu dünyadayım diyesim geliyor. Ta ki içimde o bağımlılığın yarattığı, ürettiği sıkıntı başlayana dek. Ne kadar uğraşsam da aklımdan hiç çıkmıyor bu meret, kontrol mekanizmalarımı sarsıyor… Ne vakit internete girsem, bir türlü çıkmak bilmiyorum. Elektromanyetik hocamız “gidin falanca konuyu internetten araştırıp gelin” dedi, kaç gündür bunun içi bilgisayar başına oturuyor olmama rağmen hep başka mevzulara takılıp, tıkılıp kalıyorum ve sonunda saatler geçiyor, yorgun bir insan olarak bilgisayar başından eli boş kalkıyorum. Tabii ki huzur yok, sevinç yok, tatmin hiç yok… Sadece gönül eğlendirmiş, alkol almışcasına bir aktivite ertesinde kendimi buluyorum ve “keşki yapmayaydım, ne olurdu” diyor ve üzüntülere gark oluyorum.

Durum bundan ibaret, lakin dost sohbeti bununla bitmedi, dedi ki: “Oruç ve diğer ibadetler aslında insana manevi bir … şey kazandırıyor”. Burda “şey” nedir, söyleyemedi, aklına gelmedi belki, ben de sazanlık örneği göstererek, “huzur mu?” dedim. Sözünün kesilmesine kızmışcasına sitem ederek: “illa ki o var, ama bu başka bir şey” dedi, kelime dilinin ucunda ama söyleyemiyordu, sonunda Allah nasibetti: “manevi bir özgüven kazandırıyor!“. Aman Ya Rabbi! O nasıl bir laftı öyle, hiç böyle bir bakış açısı görmemiştim. “Nasıl yani?” der gibi bir bakış fırlattım istemsizce. Açıklamak için kendini zorladı: “Mesela benim bir bisikletim var, bozulsa ve ben uğraşıp onu tamir etsem, bu benim içimde bir özgüven oluşturur, bana bir özgüven verir. Aynı bunun gibi, oruç tuttuğum zaman, kendimi özgür hissediyorum, kendime karşı durabileceğimi, istediğim zaman kendimi frenleyebileceğimi bana gösteriyor, bir şey başarabileceğimi bana gösteriyor” dedi. Yavaş yavaş beynimde bir şablon, bir imaj oluşmaya başlamıştı. Resmin tümünü göremesem de, yap bozun bir kısmı nurlanmış, apaydınlık olmuştu. Ve anlayamasam da, analatamasam da, o bile tam açıklayamasa da o aydınlığı hissedebiliyordum.

Evet, ne vakit ibadet üzre niyetlensem, nefsim, şeytanım hep başka şeyleri işaretliyor, “bak” diyor “daha mühim işler var, daha mühim değilse bile daha hoş mevzular var. Hem ibadetini daha sonra da yaparsın, günler çuvala girmedi ya!” Ve nefse boyun eğmek ya da şeytana baş kaldırıp, o problemi çözmek ve özgüvenini kazanmak. Şeytanın boyunduruğundan kurtulup özgür olmak, hem de sırf kendim istediğim için!…

Bu satırları yazmadan önce kendimi biraz zorladım, “biraz da Kur’an okumayı deneyeyim” dedim, bir kaç sayfa oldu, okuyabildim. Uzun zamandır yüzünü açıp bakmadığım Cevşen’i elime alayım okuyayım dedim, o da oldu, en azından başardım. Ve hep aksattığım Tesbihat’ı bu sabahlık yapıp bitireyim, içine dünyalık bir şey karıştırmadan en azından sonuna kadar deneyeyim dedim ve oldu, başardım! İşte bu başarı manevi özgüven vermedi de ne yaptı? Şimdi o sevgili dostun dediklerini ne kadar iyi anlıyorum!

Şükürler olsun bu tefekkür ufkunu bana nasip edene.

- Ellerinizin ne kadarçok yorulduğunu biliyorum. Ama benim ellerim de en az sizinkiler kadar yorgun.
- Niçin kızım?

Cevap düşündürücüydü:
- Alkışlamaktan.

www.duanet.tk

Rousseau

A. Mezerelles

Gönül insanı, herkese sinesini açar, herkesi şefkatle kucaklar ve toplum içinde hep bir sıyanet meleği görüntüsü sergiler.

Burda çok ömenli mesajlar gizli aslında. Gönül insanı, en başta bahsettiğimiz gibi bir ifade değil yani aslında. Herhangi bir arabeskî içeriği yok bunun… Herkesi şefkatle kucaklamaktan bahsediyor, herkese sinesini açmakla bağlıyor olayı. Demek ki içinde hâ lâ bir sevgi oluşumu mevcut. Aşk dediğin sevginin biraz ileri gitmiş hâli değil mi zaten… Ama Aşkın da bir çok çeşidi vardır illa ki. Neyse efendim, konumuza dönelim.

Sıyanet meleği diyor. Sıyanet ne demek diye açık sözlüğe bakıyorum;

1. Muhafaza etme, koruma, saklama

2. Himaye

Yani, hep koruyucu insan olmalı ki, gönül insanı olabilsin. Şöyle saf bir zihinle, selim bir akılla baksak meseleye, ne kadar da muhtacız böyle gönül insanlarına. Biz olamasak bile, birilerini bulmalıyız ki, rahata, huzura erelim.

Allah bizi sıyanet meleklerinden ayırmasın.