Nerdesin ey ben?

Beni arıyorum, nerdeyim? Seni arıyorsun, nerdesin? Karışıklıklar dolu bir hayatta basitliklerle yaşayanları gördükçe heyecanlanıp, acaba ben de böyle olabilir miyim, diyorum. Acabalar birbirine karışıyor, basitlikler anlamsızlaşıyor. Kendimden kaçarken, kendimi arıyorum, bulamıyorum. Ve üzüntümü katlıyorum sanki. Sevinçlerim üzüntülerimle ortaya çıkıyor ve ne kadar anlamasam bile, üzüldükçe seviniyorum. Bir sinüs dalgasının bana hissettirdiklerini anımsıyorum, önce sıfırdan yukarıda, havalardayım, genliğime ulaşınca en tepeden aşağı yuvarlanmaya başlıyorum ve sıfırı tüketip negatife kayıyor, ordan da negatif genliğime varmayı bekliyorum. En dibe batınca tekrar çıkış, tekrar yükseliş, tekrar inişler ve hayat devam ediyor, üzüle sevine.

Biri olmasa diğerinin anlamı yok bende… Ben kendimi bulamamış ve aramaktan da sıkılmamış, aradıkça da aramak için yanmışım. Nerdesin ey ben? ve nerdeyim ey sen?